Adeus. Eugenio de Andrade

(pauper pauper translation: H.M. de Oliveira)


Habemus verba consumpta in uias, amica mea

et non suffecerat

ad arcendum frigus.

Omnia consumpti nisi silentium.

Consumpti sunt oculi nostri lacrimas sale

demorati sumus fortitudine manus restringo

tantas moras horologiorum

taedium angulari lapide

frustra exspectas.

 

Posui in manibus eius pockets et nihil inveniet.

Antea nos habebat multus ad inter se

erat quasi omnia mea sunt:

Dedi vobis, et plus quam dedi, sed volo tibi.

 

Aliquando dixisti:

      mundi sunt oculi tui virides pisce.

Et crediderunt ego.

Credidi

quia per vestri pars

omni potest.

 

Tempus et secreta

tempus erat quando corpus tuum piscina erat,

erat autem tempus quando oculos

uere piscis virides.

Hodie est oculis meis.

Sed verum est, sed exiguus

oculi, quasi omnibus aliis.

 

Habemus verba consumpta.

Iam dico: amica mea

nihil cadit.

Et tamen prius verba

certus sum

tremere omnia

solum susurrans nomen tuum

in silentio cordis mei.

 

Quid non dem.

In te

nihil mihi aquam.

Praeterita quasi pannum inutile.

Et dixi vobis: verba vana sunt.

Vale.