in pedibus tuis (or: ad pedes tuos!)
[Elegia in pedibus Nereis]
helium megellanicum olivam, pro uxor mea



tu, mulier, dignam Viri, ac Dii et ANUBIS
quam multi pulchritudines:
      ore, mamille, coxendicum, mollis pubem!

sed ubi habitat tui perfectionem, tuam maximum elegantiam?
comparabiles solum ad id speciosissimas deas, stantiarum.

in his tua divina pedes, albus pedes, singularis
quæ oriuntur peritúras omnia corda et jugularis.

albus, tam parvus, perfectus pedibus, gratia nuntiantum
propono eis, precamina, magicales virtus et divinitas extasim.

pedibus tuus videntur numerare tranquillus ad omnem masculum qui videt
animo fingi non, phantasiæ, exacerbatione etiam non credet.

cum vidisset eos, stupefacti, acua pectore conquirentes: "quid habet in hoc diversorio?"
"quam multi perfectiones et divitias latere in cæteris vicinis clausuris?"

gressus tui, de nudis pedibus, prodigia duos:
ipse corde meo, ille cecidit ad pedes tuos!